[RMC]Epic war#1: 5 Themes

posted on 27 Jan 2012 21:44 by lovelypie
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูว์ RMC จ้ะ
 
 
ขอยังไม่กล่าวอะไรมาก เพราะว่าตอนนี้ปั่นอยู่
 
 
 
 
 
 
 
 
ตัวละครที่ใช้ต่อสู้: Shimaka Kurosu(Varia)
 
คู่: หน่อมแน้มไปหน่อย #คนตั้งโดนชก กร๊ากกกกก
 
ธีม
1. ข้าวกล่อง 2. ปักษาพิโรธ 3. ปลดหนี้ 4. ทุเรียน 5. กาต้มน้ำ 6. รหัสมอส 7. โมเดลลิ่ง 8. ที่รักของฉัน 9. เนิร์สเซอร์รี่ 10. แม่บ้าน 11. กาแฟ 12. ชุดหมี 13. ไอติมถั่วดำ 14. แดร่กดุ 15. นักล่าฝัน 16. ช๊อคโกบานาน่า 17. ดอกไม้ไฟ 18. สเปรย์ดับกลิ่น 19. ยาขัดรองเท้า 20. แฟมิลี่
 
 
ที่เหลือนี่คือกำลังพยายามวาดหามุขอยู่
 
 
ผปค: จะดราม่าหรือจะรั่วหน้าตายดี...
 
 
1. ข้าวกล่อง
 
ร่างของเด็กหนุ่มผมสีแดงยืนอยู่ภายร้านสะดวกซื้ออันมีนามว่าเซเว่นอีเลฟเว่นด้วยเหตุผลที่ว่าต้องหามื้อเที่ยงประจำวันนี้
 
ชิมากะ คุโรสึ ในสมัยก่อนนั้นก็เคยเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาสามัญชนทั่วไป และยังเคยมีอารมณ์บนใบหน้าที่ไม่ใช่ความสงบนิ่งเช่นตอนนี้เหมือนกัน
แน่นอนว่านั่นรวมไปถึงการ 'ทำข้าวกล่องมากินที่โรงเรียน' ด้วย
 
 
แต่ก็รู้กันดีว่า.. การเอาข้าวกล่องมาแล้วนั่งกินกับเพื่อนในห้องเรียน บนดาดฟ้า หรือไม่ก็ในโรงอาหารยามตอนเที่ยง และนั่งคุยกันอย่างออกรสเกี่ยวกับชีวิตของแต่ละคนอย่างสนุกสนาน..
 
ไม่มีทางเป็นไปได้ในชีวิตของนักฆ่าหรอก...
 
 
 
เขามองไปยังกล่องข้าวเที่ยงแบบมีบริการอุ่นในร้านพลางพิจารณาด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง ทั้งวันหมดอายุและปริมาณอาหารในกล่อง
 
กะเพราหมู.. เกี๊ยวกุ้ง.. สปาเก็ตตี้.. ข้าวต้ม... ข้าวผัดไก่เกาหลี.. ข้าวเหนียวหมู... ข้าวไข่เจียวกุ้ง... และอีกมหาศาลมากมาย
 
ความหลากหลายของอาหารนั้นทำให้นึกไม่ออกว่าจะเลือกอะไรถึงจะดีที่สุด
 
ชอบกินอย่างหนึ่ง แต่ก็อยากกินอีกอย่างเช่นกัน..
นั่นเป็นอารมณ์ของคนปกติทั่วไป.. ถึงแม้ว่าคนๆนี้จะไม่แสดงอารมณ์เหล่านั้นออกมาทางสีหน้าก็ตาม...
 
 
 
 
 
สุดท้ายคุโรสึก็ตัดสินใจหยิบถ้วยที่มีลวดลายสีส้มสลับเขียวไปเติมน้ำร้อนและจ่ายเงินด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
 
กระดาษฉลากข้างซองนั้นเขียนไว้ว่า 'มาม่าหมูสับ'
 
ด้วยแนวคิดง่ายๆว่า 'ถ้าเกิดว่าอาหารมันเลือกยากมากนักก็เลือกที่มันง่ายๆสุดเลยละกัน'
 
 
 
----------------
 
-307 คำ-
 
 
ผปค - Base on true story.
 
 
 
-----------------
 
2. ปักษาพิโรธ
 
ดูเหมือนช่วงนี้ปักษาพิโรธจะเป็นกระสุนสำหรับอาวุธสงครามชนิดพิเศษที่นิยมในหลายๆชนชั้นมากพอตัว
 
ทั้งหลายๆแฟมิลี่ต่างก็ชอบใช้อาวุธนี้ในการละเล่นของโลกมาเฟียที่เรียกว่าการล่าสุกรเช่นกัน
 
เรื่องราวและตำนานมีอยู่ว่า..
 
เหล่าปักษานั้นพิโรธเพราะบุตรของพวกมันถูกลักพาตัวโดยฝูงสุกรที่หิวโหย
 
สงครามระหว่างปักษาและสุกรจึงบังเกิดขึ้น
ซึ่งสุกรทั้งหลายนั้นก็สร้างป้อมปราการไว้มากมายเพื่อขัดขวางมิให้เหล่าปักษาเข้ามานำบุตรของตนคืน
 
ปักษานั้นเป็นเพียงปักษา.. พวกมันมิอาจนำมีดพร้าและลูกซองมาถล่มสุกรที่ทำตัวขลาดอยู่ในป้อมปราการได้
 
พวกมันจึงใช้ตนเองมาเป็นกระสุนสำหรับอาวุธสงคราม และพลีชีพให้เหล่าพวกพ้องของปักษานั้นได้ฝ่าป้อมปราการนี้ไปได้นั่นเอง
 
 
 
 
มนุษย์ผู้มีเกษาสีชาดและนัยน์ตาสีท้องฟ้านั้นได้รับรู้เรื่องราวเหล่านั้น เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมสงครามนี้
 
 
นั่นทำให้ได้รับชัยชนะอย่างมากมาย..
 
"รอบนี้ผ่านแน่ครับ.."
คุโรสึนั่งเลื่อนเม้าส์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์.. ที่ฉายภาพนกสีแดงหน้าตาดูสุขภาพไม่ดี กำลังพุ่งไปที่หมูหน้าตาประหลาดสีเขียวๆ.. และกำแพงหินป้องกันก็ล้มพังครืน.. หลังจากที่เล่นไปประมาณสิบห้ารอบ
 
นกสีเหลืองตัวสุดท้าย.. กับหมูหนึ่งตัวที่ถูกพังบล็อกป้องกันไปหมด.. นั่นคือสถานะการณ์ในตอนนี้
 
เครื่องยิงนกถูกดึงสายพร้อมกับนกที่เป็นกระสุน.... เล็งเป้าหมายไปยังหมูผู้โชคร้าย
 
 
 
 
 
 
 
 
และหน้าจอก็ดับวูบลง พร้อมกับสัญญาณให้เติมเงินเพิ่่ม
 
"............"
 
 
----------
-299คำ-
 
 
 
3. ปลดหนี้
 
ในช่วงก่อนหน้านี้ไม่นาน วาเรียได้ทำการชำระหนี้ที่คั่งค้างด้วยบัญชีเงินที่ไม่มีใครทราบจำนวนเงิน เพราะมีการเป่าหมอกป้ายยาหม่องเซ็นเซอร์ไว้ราวกับว่าจำนวนเงินไม่กี่หลักที่ว่ากลายเป็นเป็นฉากแปลงร่างเซเลอร์มูน หรือฉากชิซูกะอาบน้ำกระไรอย่างนั้น
 
ด้วยวิธีที่ไม่อาจรู้ได้ บางทีอาจจะเป็นอภินันทนาการของสินสอดราคาถูก เพียง1,690,000,169เยน ที่วองโกเล่แทบตาถลนตอนเห็นบิล หรืออาจจะเป็นผลพวงจากความพยายามของชาววาเรียที่ตั้งใจทำงานหากินอย่างบริสุทธิ์ด้วยวาเรียควอลิตี้ ทั้งการลักพาตัวเรียกค่าไถ่ เอาชะแลงงัดเซฟ และงานขาวสะอาดไร้มลทินอีกนับแสน
 
แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ตาม สุดท้ายแล้ว...
 
 
ในที่สุดวาเรียก็ปลดหนี้ได้ซักที
 
 
 
ทั้งยังได้ปราสาทใหม่มาให้ชาววาเรียดีใจกันถ้วนหน้า แน่นอนว่ารวมถึงคุโรสึด้วย
 
 
ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะรั่วหน้าตายไปวันๆขนาดไหน แต่ปัญหาเรื่องที่พักและปากท้องก็สำคัญอยู่
 
แต่ก็ยังมีอีกหนึ่งปัญหาที่ยังไม่สามารถเคลียร์ได้อย่างง่ายดายนัก...
 
 
 
 
 
 
 
"ท่านเบลครับ... แล้วเรื่องของเงินเดือน...."
 
"ชิชิชิ... วันนี้อากาศดีจังน้า~~"
 
 
 
-226คำ-
 
 
 
 
 
-------------
4. ทุเรียน
 
ในหมู่พืชผักสวนครัวของวาเรียนั้น.. มีทั้งกล้วย... หม้อข้าวหม้อแกงลิง.... เก๊กฮวย... เห็ดประหลาด... จระเข้ที่ไม่ใช่ว่านหาง.... และอีกประมาณห้าร้อยชนิดซึ่งนับรวมไปถึงพื้นที่ปริศนาในป่าบริเวณแถบวาเรียแล้วด้วย
 
ตามปกติแล้ว.. พืชผักผลไม้ของป่าพิศวงนี้ก็มักจะถูกปล้นมากินไม่เลือกหน้าไม่เว้นกระทั่งเห็ด...
 
จนกระทั่งวันหนึ่ง... ที่ชาววาเรียไม่ปริศนาอันเป็นตัวดำเนินเรื่องนี้ได้ไปพบกับผลไม้มีหนามปริศนาในป่าวาเรีย
 
เขานำภาพผลไม้ประหลาดที่เกิดจากการหักเหของแสงเข้าสู่เรตินา และส่งภาพเข้าไปยังสมองเพือหาข้อมูลเกี่ยวกับผลไม้ชนิดนี้จากวิกิพิเดียและประมวลผลมันออกมาด้วยเซลล์สมอง
 
ทุเรียน เป็นไม้ผลในวงศ์ฝ้าย (Malvaceae) ในสกุลทุเรียน (Durio) เป็นผลไม้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นราชาของผลไม้ ผลทุเรียนมีขนาดใหญ่และมีหนามแข็งปกคลุมทั่วเปลือก อาจมีขนาดยาวถึง 30 ซม. และอาจมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาวถึง 15 ซม. โดยทั่วไปมีน้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม ผลมีรูปรีถึงกลม เปลือกมีสีเขียวถึงน้ำตาล เนื้อในมีสีเหลืองซีดถึงแดง แตกต่างกันไปตามสปีชีส์
Credit: Wikipedia
 
 
หลังจากที่ประมวลผลเสร็จ ผลไม้มีหนามนี้ก็ได้ชื่อ 'ทุเรียน' มาอย่างสงบ
 
 
เขาว่ากันว่าผลไม้ชนิดนี้จะหาเจอได้ในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปเอเชีย
 
แล้วไหงมันมาโผล่ในป่าวาเรียได้ล่ะครับ..
 
 
 
 
แน่นอนว่าคำถามนี้ แม้แต่คนเขียนเองก็ต้องงงเหมือนกันว่าทำไมมันโผล่มาในนี้ได้
 
คุโรสึมองผลไม้นั้น พลางนึกถึงผลไม้อันเป็นของว่างหลังอาหารเย็นที่เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป... โดยปกติแล้วมักจะเป็นกล้วยอันเป็นผลไม้สวนครัวประจำวาเรียที่ขึ้นชื่อจนได้ร่วมธุรกิจกับคาบัคโรเน่
 
 
แต่บางที.. เปลี่ยนจากกล้วยเป็นทุเรียนก็ไม่เลวเหมือนกัน
 
 
 
หลังจากที่ประมวลทุกอย่างด้วยใบหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแล้ว.. เขาก็เดินเข้าไปหมายจะหยิบทุเรียนนั้นทันที
 
แต่ทว่า...ในตอนนั้นเอง ลมก็เปลี่ยนทิศทาง.. ส่งผลให้กลิ่นหอมรัญจวนใจก็ลอยออกมาจากผลไม้มาแตะจมูก
 
สารบัญข้อมูลย่อหน้าต่อจากเมื่อกี๊ในวิกิพิเดียว่าด้วยทุเรียนลอยมาเข้าหัวอีกครั้ง
 
ทุเรียนเป็นผลไม้ที่มีกลิ่นเฉพาะตัว ซึ่งเป็นส่วนผสมของสารระเหยที่ประกอบไปด้วย เอสเทอร์ คีโตน และสารประกอบกำมะถัน บางคนบอกว่าทุเรียนมีกลิ่นหอม ในขณะที่บางคนบอกว่ามีกลิ่นเหม็นรุนแรงจนถึงขั้นสะอิดสะเอียน ทำให้มีการห้ามนำทุเรียนเข้ามาในโรงแรมและการขนส่งสาธารณะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทุเรียนเป็นผลไม้ที่มีน้ำตาลสูง ทั้งยังอุดมไปด้วยกำมะถันและไขมัน จึงไม่เหมาะสำหรับผู้ป่วยเป็นโรคเบาหวาน
 
Credit: Wikipedia
 
 
 
ด้วยว่าคุโรสึเป็นมนุษย์ประเภทบางคนที่รับไม่ได้กับกลิ่นนี้.....
 
และกลิ่นของทุเรียนอันหอมหวาน.... ถึงแม้ว่าวาเรียควอลิตี้จะกินได้ทุกอย่างแม้แต่จระเข้.. แต่ไม่แน่ว่าประชากรปกติจะทนรับกลิ่นนี้ไหว
 
 
เขาจึง..วิ่งจากไปเพราะทุเรียนเหม็นมาก
 
 
 
-----------
-563 คำ-
-จริงๆผปค.อยากจะแต่งต่อ แต่ผปค.เกลียดทุเรียนและไม่เคยกินทุเรียนมาก่อน แค่ได้กลิ่นก็อาเจียนแล้ว  จึงไม่สามารถบรรยายทุเรียนได้-
 
 
 
 
 
 
8. ที่รักของฉัน

คุโรสึนั่งมองท้องฟ้าด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา..... พลางเขียนบันทึกลงในสมุดไดอารี่ประจำตัว....

-----------------------

ช่วงนี้... ผมได้ยินหลายๆคนพูดเกี่ยวกับเรื่องของคนรักบ่อยๆ....

 

ถ้าจำไม่ผิด... ผมเคยกล่าวไว้ว่า “ความรัก ถ้าเจ็บปวดมากก็ไม่ต้องไปมีเลยดีกว่า”

 

แน่นอน...ผมไม่มีหรอก... "ที่รัก" น่ะ........

ดังนั้นหัวข้อนี้จึงเป็นอะไรที่ผมพูดได้ยากมาก.. ประมาณอารมณ์เหมือนให้นักเรียนเขียนเรียงความเกี่ยวกับวันเกิด แล้วในวันเกิดตัวเองไม่เคยจัดงานฉลอง ไม่เคยได้ของขวัญ เลยไม่รู้จะเขียนอะไรเลยอย่างแบบนั้นน่ะครับ

 

 

ก็ของแบบนั้นมันทำให้ลำบากในการต่อสู้นะครับ แถมเป็นจุดอ่อนอีกต่างหาก เกิดศัตรูจับเป็นตัวประกันขู่ฆ่า ก็เสียท่ามีปัญหาแย่สิครับ แล้วก็อาจจะตายซะเองเพราะปกป้องอีกฝ่ายด้วย...

 

บางทีก็อาจจะไม่ถึงกับตาย แต่ก็มีพิการ.. หรือไม่ถ้าอีกฝ่ายตายเราก็ต้องเสียใจเป็นความทรงจำฝังติดสมองไปอีกหลายปี.. บางรายก็เล่นไม่ลืมทั้งชีวิต..

 

แน่นอนว่า...รวมถึงกรณีโดนคนที่รักทรยศแล้วหันมีดเข้าหาเราด้วย....

 

 --------------------------------

มือของเขาที่ถือปากกานั้นหยุดชะงักไปวูบหนึ่ง... พลางทวนอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนนั้นอีกครั้ง

 

หึ....บ้าชะมัด... ความทรงจำพรรคนั้นผมควรจะลืมไปได้แล้ว...

 

นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดที่ไม่แม้แต่จะพูดออกมา.....

คุโรสึมองข้อความที่ตนเองเขียนอยู่สักพักหนึ่ง.. ก่อนจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ....

 

 

--------------------------------------

-299 คำ-

-แอบสปอยเนื้อเรื่องอดีตคุโรสึนิดหน่อย-

 

 

 

 

--------------------------------

ที่เหลือกำลังตามมา รอแป๊บ

*มุ่งมั่นปั่นบ้า*

Comment

Comment:

Tweet